Vanochtend arriveerde ik even voor negen uur op het Hulsbeek waar de koffie al klaar stond in het Partycentrum. De zaal was al ingericht voor een bruiloft vanavond, maar nu konden wij nog perfect daar onze lopers en loopsters ontvangen.
Om tien uur mocht ik iedereen welkom heten en ik gaf extra aandacht aan het volgende:
- Magere chocolademelk is een uitstekend middel om snel te herstellen van je trainingen;
- Trimlopen of wedstrijden zijn een heel goed trainingsmiddel;
- Blijf ook komen als je geblesseerd bent, Fysio Frank Koehorst doet met die groep dan een aangepast programma.
Daarna kon ik nog iets vertellen over de groepsindeling en gingen we trainen in tien verschillende groepen. Drie groepen voor de 10 km en 7 groepen voor de Halve Marathon. Eigenlijk waren het negen groepen, want samen met trainster Nelly van Raamsdonk, een vroeger touwtrek kampioene.
Met onze groep deden we eerst een ontspannen warming-up. Stukje lopen met daarna oefeningen bovenop een heuvel, lekker in het zonnetje (ruim 15 graden in november, wat wil je nog meer??). Weer een stukje lopen, een licht stukje tempo van 3 minuten en toen stonden we op de wielerbaan aan de voet van de Herman Snoeijink heuvel. De wielrenners uit de regio kennen die heuvel zeker, voor onze groep was het nieuw.
We begonnen daar met 4 snelle stukken heuvel op met terug lekker rustig dribbelen. Dat lukte iedereen nog goed, want we liepen nog tot minder dan de helft van de heuvel. Daarna een ronde rustig lopen met de hele groep. De heuvel helemaal naar boven, linksaf naar beneden, weer links en nog eens links en toen waren we weer bij het beginpunt. Die ronde moest iedereen daarna 2 of 3 maal hardlopen. De ene helft (met heuvel) lekker pittig en de andere heuvel (met afdaling) ontspannen. Drie rondes duurden toch ongeveer 15 minuten, dus dat was een flinke belasting.
Tijd om heel rustig te dribbelen gedurende 10 minuten en toen kwamen we uit op het gras op het Hulsbeek terrein. We stonden op een bruggetje en ik zei: “Zien jullie daar aan de overkant dat volleybalnet in het zand staan?? Daar loop je hard naar toe. Eerst over het pad en het gras met het laatste stuk door het mulle zand”. En weg was iedereen.
Even wandelen vanaf het eindpunt en weer stilstaan: “Zien jullie daar aan de overkant dat punt waar het zand ophoudt en je op het hogere gras kunt springen?”. En weg was iedereen weer.
Weer een klein stukje wandelen: “De mensen voor de 10 km mogen nu stoppen, maar je mag ook mee met de anderen. We gaan nu de hele ronde lopen, dus van hier via het volleybalnet en dan verder om het meer heen naar dezelfde plek waar we net zijn gestopt”. En weg was de meute. Met een tiental wandelde ik naar de finishplek en aan de overkant zagen we iedereen ploeteren door het zand. Liepen er bij de heuvels steeds 2 mannen op kop, nu waren het 2 dames die op kop liepen, die hadden kennelijk toch nog een iets betere conditie.
Na de cooling-down bleek dat we 9.3 km hadden gelopen (toch handig, die GPS horloges). Ook de andere groepen druppelden daarna de zaal binnen, allemaal lachende, blozende gezichten. Ik kan alleen niet garanderen dat we in december weer 15 graden hebben.
Groetjes Marti
